باران یکریز بر  پــروانـه و درخـت می نشیند

صـدایـت می شـکـند

پــروانــه ای بر گـوشـه تابسـتان می نشیند

آفـتاب بر خـنـده ات عـمـود می تابد

درخـت ، ایسـتاده به تـمـاشـا

تو می روی

در بارانی یکـریز

***

جوونـمردیت هـمونقدری بود که به من قول

دادی منو با خودت هم مسیـر می کنـی اما

مسیـر خودت رو از قبل انتخاب کرده بودی...

  دنیا خـدانگـهـدار

دارم می میـرم از غم، شاید می پـاشــم از هم

خـبـر آورده قلـبـم مـرحـم نداره دردم

بغضـی توی گلومه ، میـگـن کارم تـمومه

تو این دو روز وحـشی خاطر خواهی کدومه

به آخـرش رسـیـدم ، یه روز خـوش ندیدم

تو شهر بی مـحـبت مرگ رو به جون خریدم

پــام جـای  پــا نـداره، جـلو چــشــام غـبـاره

سـهمـم از این زمونه ، زندون بی سـتاره

دارم می میـرم این بار،آهای صدای گیتار

بـهشـت تو رو می بینم ، دنیا خدانگهدار

دسـت و پایم را به تـخـت ببندید !

باید این عـشـق را ،

ترک کـنـم !!!

من نـمی رنـجم از این جـمله که تکرار شده است

« بارها از تو بدم آمده » اقرار شـده اسـت

شـایـد ایـن بار بـیایم به خـودم یا بـروم

ز خـیالی که در آن بودنـم انکار شـده اسـت

تو به هـم ریـخـته ای سـاختنت آسان نیـسـت

مـثـل افکار که بر ذهـن من آوار شـده اسـت

و نـگـاهـی که تـو را آخـر دنـیـا می دیـد

دیگر از دیدن چـشـمان تو بـیزار شـده اسـت

باز هـم « از تو بدم آمـده » را می شـنـوم

پس نـمی رنـجم از این جـمله که تکرار شده است

چه بگویم از تو...؟

وقتی این هـمه در من جاری

وقتی که این هـمه در من لبخند؟

چـه بـخوانـم از تـو ...؟

تـویی که این هـمـه آوازی

و مـن

مطـرب کـوچه بی تاب غـزل؟

ای تپـش های دل پـنـچـره ها با نـفـسـت

چـه بـخـوانـم از تو ...؟

وقتی که پاسـخ هـر خواهـش من هـسـتی تو

و مـن

ایـن هـمـه امـا کـم ...؟

به من بگو که نصیبم هـمیشه تنهائیسـت

هـمین حـضور نـجـیبت برای من کافیسـت

اگر چه قحـطی آب اسـت و آفـتاب ، ولی

تو با منی سخن آب و آفتاب از چـیست ؟

بـمان هـمیشه بـمان در کنار من که مرا

بـجز خدا و تو پشـت و پناه دیگر نیست

طـلوع طـالع عـید اسـت و روزگاری نـو

مرا ببخـش اگر دسـت های من خـالیـسـت

تو را که خوب و صدیقی نـمی دهم از دست

در این جـهان که صـداقت جـواهری بدلیست.

***

باشـه تسـلیمم،دیگه بسـه بیا آشتی

آسـمان امشـب به حالـم گریه کن

روح تـب دار مرا پاشـویـه کـن

آتـش افکند عاشـقی بر حاصـلـم

گریه کن در مـجـلس خـتـم دلـم

گریه کن بر من که روحم تیر خورد

سـایه احـساس من شـمـشـیر خورد

شـوخ چـشمی بی شـکیبم کرده است

با خـودم حـتی غـریبم کرده است...

***

نـمی دانسـتم که این گونه

مرا جواب خـواهی داد 

ای نـمکدان شـکـسـتـه ها! 

***

از فردایی رویایی می گفتی

و من به تو گفتم :

 اول کمی به گذشته ات نگاه کن !

***

رد پایت را گرفتم

تا به شالیزار سبز خنده هایت رسیدم

آن جا، که بوی چشمانت، پروانه ام کرد.