حـس غـریـب

دیـشـب دلـم گـرفته بـود ، مـثل هـوای بارونی

دل هـوای تو کـرده بود ، هـوای شـیـرین زبونی

دلـم می خواست گریه کنم ، بگم چه سخته تنهایی

ای هـم صـدای آشـنـا بگـو کـه پـــیــشــم می مـونی

رفـتـم کـنـار پــنــچــره گـفـتم شـاید بـبـینمـت

دیـدم مـحاله دیدنـت ، چــون گـل بـاید بــچــیــنمـت

قاصـدکی آهی کـشـید ، اومد نشست رو شونه هام

یـواشکی چــشــاشــو بـسـت تا نـبـیـنه اشـک چــشــام

می گـفـت توی یه راه دور مـسافری نـشـسته بود

" مــسـافـره  غـریـب  و دل شـکـسـتـه بـود "

از تو هـمش شـکوه می کرد با اشک سرد و دل گرم

مثل ماهی های کـوچـیــک رو شـن های ظـریـف و نـرم

چــقـــدر دلـش می خـواســت کـه تـو صــداش کــنـی

" بـهـش  بـگـی  دوســش  داری نـگـاش کــنـی "

با امیدی گرم و شادی بـخش

با نـگاهی مـسـت و رؤیائی

دخـتـرک افـسانه می خواند

نیمه شـب در کـنج تنهائی:

.

بی گمان روزی ز راهی دور

می رسد شـهـزاده ای مـغـرور

می خورد بر سنگفرش کــوچــه های شهر

ضــربـه سـم سـتـور باد پــیــمـایـــش

.

می درخـشـد شعله خورشید

بر فراز تـاج زیـبـایـش

تار و پود جامه اش از زر

سینه اش پــنــهــان به زیررشته هایی از در وگوهر

.

می کشاند هر زمان هـمراه خود سوئی

باد ... پرهای کلاهـش را

یا بر آن پیشانی روشن

حلقه موی سـیاهـش را

مردمان در گوش هم آهسته می گویند :

آه ... او با این غرور و شوکت و نیرو

در جهان یکتاست

بی گمان شهزاده ای والاست

.

دختران سر می کشند از پشت روزن ها

گونه هاشان آتشین از شرم این دیدار

سینه ها لرزان و پر غوغا

در طپش از شوق یک پندار

.

شاید او خواهان من باشد

.

لیک گوئی دیده شهزاده زیبا

دیده مشتاق آنان را نمی بیند

او از این گلزار عطر آگین

برگ سبزی هم نمی چیند

.

همچنان آرام و بی تشویش

می رود شادان براه خویش

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه سم ستور باد پیمایش

.

مقصد او خانه دلدار زیبایش

مردمان از یکدیگر آهسته می پرسند:

کیست پس این دختر خوشبخت؟

.

ناگهان در خانه می پیچد صدای در

سوی در گوئی ز شادی می گشایم پر

اوست ... آری ... اوست

.

آه ، ای شهزاده ، ای محبوب رؤیائی

نیمه شب ها خواب می دیدم که می آئی

.

زیر لب چون کودکی آهسته می خندد

با نگاهی گرم و شوق آلود

بر نگاهم را می بندد

.

ای دو چشمانت رهی روشن بسوی شهر زیبائی

ای نگاهت باده ای در جام مینائی

آه ، بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله خوشرنگ صحرائی

ره بسی دور است

لیک در پایان این ره ... قصر پر نور است

.

می نهم پا بر رکاب مرکبش خاموش

می خزم در سایه آن سینه و آغوش

می شوم مدهوش.

.

باز هم آرام و بی تشویش

می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

ضربه سم ستور بادپیمایش

می درخشد شعله خورشید

بر فراز تاج زیبایش

.

می کشم همراه او زین شهر غمگین رخت

مردمان با دیده حیران

زیر لب آهسته می گویند:

دختر خوشبخت ... !!!

.

   *** فروغ فرخزاد***

  "دلـم کسی را می خواهد که دوستم داشته باشد"

شـانه هایـش را برای گـریستـن و سـینه اش را

بـرای نـهادن سـرم و چـــشـــمــانـــش را بـرای

خـالی نـمـو دن غـم هایم می خـواهـم.

دلـم کسی را می خواهد که مرا با هـر آنـچــه هـسـتم

دوسـت بدارد با تـمـام خـوبی ها و بـدی هـایم.

با تـمام مهربانی و نامهربانی هایم دلـم کسی را

می خواهد که آفـتـاب مـهـر را بـه قلب خسته ام هدیه دهد.

***

زندگی چون گل سرخی است پـرازبرگ وپـرازعطروپــرازخار

یادمان باشد اگر گل چـیـدیـم عطر و خار و گل و برگ ،

هـمـه هـمـسـایه دیوار به دیوار هـمنـد.

هر چــه کنی بکـن ولی از بِـٌر مـن سـفـر مکن

یا که می روی ، مرا ، وقت سفر خـبـر مکـن

روز جـدائی ات مرا ، یـک نـگـه تو می کشد

وقـت وداع کـردنـت ، بر رخ من نـظـر مـکن

دیده به در نـهاده ام ،تا شـنوم صـدای تو

حـلقه به در بزن مرا ، عاشق در به در مکن

هـر چـه ناله می کنم ، گـوش به من نـمی کنی

یا که مرا ز دل بـبـر ، یا زبـرم سـفر مکن...

***

عزیزترینم وقتی تو را اینگونه عاشق می بینم

از وجود خودم احساس شرم می کنم گل شقایق من ، 

مـن لـیاقـت این هـمـه عـشـق پــاک تو رو ندارم.

نــــه !

هـرگز شـب را باور نـکردم

چــرا که

به امید دریــچــه ای

دل بـسته بودم ...

اگه که بیهوده زیباسـت شـب

برای چــه زیباست

شـب

برای که زیـبـاسـت ؟

شـب و

رود بی انـحـنای سـتـارگان

که سـرد می گذرد.

و سوگواران دراز گیسو

بر دو جانب رود

یاد آورد کدام خـاطـره را

یا قصیده ی نفسیگر غوکان

تعزیتی می کنند.

.

به هـنـگـامی که هـر ســپــیــده

به صدای هـمآواز دوازده گلوله

سـوراخ

می شـود

.

اگر که بیهوده زیباست شب

برای که زیباست شـب

برای چه زیـبـاست ؟

 *** احمد شاملو ***

 شب زیباست چون معیادگاه عشق ما در شب است.

ای سفرکرده، سفرکرده، سفرکرده ی من!

دل من رفـته ز دسـت -

چـشم من مانده به راه-

منم و موی سـپـیـد -

منم و روی سیاه

ای سفر کرده بیا!

بی تو گلبوته ی عمرم فرسود

تـک چــراغ شـب بـختم افـسرد

ای سفرکرده بیا!

ای سفر کرده بیا!

  شـعر زندگی

زندگانی شـعـری سـت

که تو باید بسرایی آن را

یا بـخوانی آن را

بـشنوی آن را نیز

دست کم باید آن را تـحسین کنی

تـا از ایـن راه

به اردوی ترنـم و طـراوت برسی

کـاش شاعر باشی...

نـگاهـم را به جـاده دوخـته ام

به خط های سـپـیــدی که از هم دورند ،

دیگر خیال سـبـقت گرفـتـن ندارم ،

بیا به هم بــپــیـونـدیــم !!!

  دانـه باشیم نه سـیـب

در میان هر سـیب دانه ی مـحدودیـست

در دل هر دانه سـیـب ها نا مـحـدود

چیـسـتانیـسـت عـجـیـب

دانـه بـاشیم نه سـیـب ...